HASIOR EXPRESS

Wystawa - Galeria APS

>> czytaj więcej
Joanna Stasiak

Wymiary przestrzeni - pejzaże na jedwabiu - wystawa

>> czytaj więcej
Zapraszamy do polubienia nas na facebooku:

Rekrutacja - Instytut Edukacji Artystycznej APS w Warszawie



oraz

Instytut Edukacji Artystycznej Aps



GALERIE / GALERIA APS / GRZEGORZ GWIAZDA
Haretyk i Pomazaniec
<
1 / 7
>
>>

 

INSTYTUT EDUKACJI ARTYSTYCZNEJ 

WYDZIAŁU NAUK PEDAGOGICZNYCH

AKADEMII PEDAGOGIKI SPECJALNEJ

IM. MARII GRZEGORZEWSKIEJ W WARSZAWIE

 

serdecznie zaprasza na otwarcie wystawy

 

GRZEGORZ GWIAZDA

RZEŹBA

we środę, 5.03.2014, o godz. 14.00

Galeria APS prezentuje kilkanaście rzeźb Grzegorza Gwiazdy powstałych w latach 2012-13. Gwiazda jest „świeżo“ upieczonym doktorem rzeźby i jednocześnie, pomimo młodego wieku, twórcą już docenianym i wyróżnianym (m.in. za rzeźbę oto człowiek w międzynarodowym konkursie sztuki figuratywnej organizowanym przez Fundació de les Arts i els Artistes; jego prace wzbogacają zbiory prestiżowego Museu Europeu d'Art Modern w Barcelonie). W swojej twórczości odwołuje się do szeroko pojętej figuracji. Najbardziej pociąga go forma, która jako przemyślana i dopracowana, wydaje się być wręcz anachroniczna w zestawieniu z pospiesznie tworzoną sztuką współczesną. Przy bliższym oglądzie nie mniej ważna okazuje się również treść jego rzeźb. Autor eksploatując zagadnienia kondycji współczesnego człowieka sięga po klasyczne motywy i tematy osadzone w tradycji artystycznej czy literackiej   . W tragikomicznych, prześmiewczo-ironicznych zapisach oscylując między dekadencją a afirmacją, przywołuje skrajnie odmienne składowe ludzkiej egzystencji – cielesność/duchowość; radość/tragizm; ból/rozkosz itp. Przeważnie posługuje się zdeformowaną figurą ludzką, bądź jej fragmentami. Częstą inspiracją staje się męskie ciało, które wyposaża w charakterystyczne atrybuty – np. spiczastą czapkę (heretycką mitrą), zwierzęcy łeb, „niebieską“ maskę. Nie tworzy portretów konkretnych osób, a jedynie odnosi się do różnych obliczy ludzkiej natury. To figury zarazem pełne życia, sił witalnych i jednocześnie ciała skrępowane, zniewolone, zastygłe „w niemym cierpieniu“. Heretyka, naznaczonego zbrodniarza oczekującego na egzekucję, ubiera w spiczastą mitrę i ukazuje jako bezbronną ofiarę, człowieka nieprzystosowanego do norm i wymogów społecznych (podobnie do bezgłowego Martwego minotaura). Tuż obok niego ustawia Pomazańca (powtarzającego gest ukrzyżowanego Chrystusa i człowieka witruwiańskiego) – figurę z krwi i kości, z biegnącym pionowo - od głowy do genitaliów - grubym pasem w kolorze ultramaryny sugerującym duchowość. Autor łamiąc utarte stereotypy przedstawień i ich interpretacji, sugeruje, że Heretyk i Pomazaniec to tak na prawdę ulepione z jednej materii dwa oblicza tej samej postaci. Stojąc pomiędzy tymi dwoma rzeźbami, jestem dokładnie tam gdzie zawsze – na swoim miejscu. Pomiędzy tym, czym jestem, a tym kim chciałbym być, między ego i alter ego, między pomazańcem a heretykiem.

Gwiazda porównuje współczesnego rzeźbiarza do błazna, zdystansowanego do życia, w prześmiewczy sposób opowiadającego o człowieku uwikłanym w egzystencję, odzianego w szaty szyte na jego miarę, z fragmentów życia, potocznej rzeczywistości. Taka jest też specyfika jego warsztatu – poza tradycyjnym: gipsem, cementem, brązem – posługuje się materiałami nieartystycznymi, sięga po szary papier, którego pogniecioną, dartą z fragmentów strukturę utrwala żywicą. Posiłkując się mało szlachetnymi tworzywami dokonuje jednocześnie symbolicznej „desakralizacji“ człowieka.

W cyklu Garnkogłowych - brązów lub gipsów w kształcie okrągłych naczyń przypominających zdeformowane głowy ludzkie bez szyi z dodanymi różnymi elementami anatomicznymi (np. ręce, oczy, uszy) ponownie odnosi się do egzystencji człowieka. Mówi: ludzie są naczyniami napełnionymi w różnym stopniu, przyzwyczajeniami wyniesionymi z domu i środowiska, w którym się wychowali i osobistymi doświadczeniami. To jednym razem Alchemik poszukujący złota - recepty na szczęście (tkwiące tuż obok – w tyle jego głowy, jako złoty pierścień), innym „rozemocjonowany“, przesłaniający oczy Przestraszony garnek. W antropomorficznych rzeźbach Gwiazda odwołuje się do tradycji przedstawieniowej zarówno tej odległej np. głowy prekolumbijskie, omuleckie z Wysp Wielkanocnych, etruskie, Majów, jak i bliższej - Pabla Picassa (człekokształtne wazony z graficznymi wzorami) albo autonomicznych, popękanych, często pozbawionych oczu głów swojego mentora prof. Adama Myjaka, czy prof. Adolfa Ryszki. W rzeźbach zdeformowanych fragmentów ciała wyrażających jednocześnie groteskowość, powierzchowności oraz duchowość i dramat ludzkiej egzystencji, Gwiazda próbuje pokazać jak bardzo, pomimo pozornych różnic, jesteśmy do siebie podobni. I podsumowuje …moje rzeźby mają przede wszystkim funkcję [auto]terapeutyczną. Jeśli jednak działają na kogokolwiek poza mną, to tylko przez szczęśliwy zbieg okoliczności – widocznie jesteśmy do siebie podobni.

 

Grzegorz Gwiazda, urodził się w 1984 r. w Lidzbarku Warmińskim. Absolwent PLSP w Olsztynie. Studiował na ASP w Poznaniu, ASP w Warszawie oraz w ramach stypendium na Accademia di Belle Arte di Brera w Mediolanie. W 2009 r. ukończył z wyróżnieniem warszawską ASP, broniąc dyplom w pracowni rzeźby prof. Adama Myjaka. Od 2009 r. jest asystentem prof. Macieja Zychowicza w pracowni Grafiki i Rzeźby IEA APS w Warszawie. W 2013 r. obronił doktorat na Wydziale Rzeźby ASP w Warszawie.

Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rok akademicki 2008/09 oraz Inicjatywy „ENTRY” na rok 2010. W tym samym roku otrzymał wyróżnienie za rzeźbę oto człowiek w międzynarodowym konkursie sztuki figuratywnej organizowanym przez Fundació de les Arts i els Artistes.

Ważniejsze wystawy indywidualne: na Zamku Biskupów Warmińskich w Lidzbarku Warmińskim (2008), w Galerii Promocyjnej w Warszawie (2011) Poznaniu i Mosinie (2013). Wystawy zbiorowe w Warszawie: Coming Out Najlepsze Dyplomy Akademii Sztuk Pięknych (2009) i Wystawa Profesorów i Absolwentów Wydziału Rzeźby Warszawskiej ASP (2012), Madrycie (2010, 2011), Barcelonie (2011). Jego prace znajdują się w stałych zbiorach Museu Europeu d'Art Modern w Barcelonie.

 

Wystawa czynna od 27 lutego do 30 marca 2014 r.

Galeria APS przy ul. Szczęśliwickiej 40 w Warszawie