HASIOR EXPRESS

Wystawa - Galeria APS

>> czytaj więcej
Joanna Stasiak

Wymiary przestrzeni - pejzaże na jedwabiu - wystawa

>> czytaj więcej
Zapraszamy do polubienia nas na facebooku:

Rekrutacja - Instytut Edukacji Artystycznej APS w Warszawie



oraz

Instytut Edukacji Artystycznej Aps



DYPLOMY / DYPLOMY 2012 MAGISTERSKIE / EWA ZYCHOWICZ
tytuł
<
1 / 4
>
>>

Zanim przeczytasz obejrzyj strone: http://poczujcoczujesz.blogspot.com/

Współcześnie żyjemy w epoce, w której dziecko stało się dominującą figurą kultury europejskiej. Zachwyca ono Europę, która z uznaniem i szacunkiem powraca do nowotestamentowego zachwytu dzieciństwem. Wszak dzieckiem warto być: „Kto będzie mały jak to dziecko, ten okaże się największym w królestwie niebieskim”.1 Przytoczone słowa podkreślają jak ważny jest to okres w życiu każdego człowieka. Konsekwentne dbanie o rozwój dziecka, troska o jego odpowiednie wychowanie jest kluczowe dla funkcjonowania w dorosłym życiu, albowiem „dziecko jest ojcem człowieka”.2

Niniejsza praca podejmuje temat metapoznania z perspektywy dziecka. Ponieważ dla prawidłowego funkcjonowania człowieka, już od najmłodszych lat, ważne jest posiadanie wiedzy z obszaru metapoznania – czyli jak pisze Edward Nęcka: „wiedzy o własnych procesach i strukturach poznawczych”3, nasuwa się pytanie, kto jest odpowiedzialny za zbieranie tej wiedzy? Kto uczy umiejętności wejrzenia w głąb siebie, pozwala na uświadomienie własnych dążeń i pragnień, dobrych i złych emocji, wierzeń i myśli, własnych ograniczeń i możliwości, a następnie podjęcia próby zrozumienia znaczeń słów, które określają dane stany? Niezaprzeczalny jest fakt, iż bez umiejętności inteligentnej interpretacji zasobu informacji, których dostarcza nam otoczenie, jest on zupełnie bezużyteczny.

Praca odpowiada na powyższe pytania w trzech ujęciach. Pierwszy rozdział mówi, iż odpowiedzialność za uczenie się dziecka spoczywa na rodzinie. Ono wraz z rodzicem, tworzą całość, a zatem poznanie odbywa się za pośrednictwem relacji Ja – Ty, co owocuje wspólnotą My. Znaczącą rolę, jaką pełni rodzina w rozwoju dziecka podkreśla fakt, iż wśród siedmiu potrzeb dzieciństwa, niezbędnych do harmonijnego rozwoju, na pierwszym miejscu wymienia się „potrzebę przynajmniej jednego stabilnego, dającego się przewidzieć, dodającego otuchy i ochraniającego związku z dorosłym […], który długoterminowo i osobiście zaangażowałby się w codzienne dobro dziecka”.4 Te procesy będą zachodzić prawidłowo, jeśli dorosły opiekun będzie z uwagą odbierał sygnały podopiecznego. Niezwykle ważna jest również zdolność do zauważania potrzeb i emocji, które towarzyszą dziecku, na co dzień oraz umiejętność odpowiedniego reagowania na nie.

Odpowiedzialność spoczywa również na indywidualnych możliwościach poznawczych dziecka, czyli monologu z własnym – Ja. Z tej przyczyny drugi rozdział pracy podejmuje zagadnienia zmysłów, które przyczyniają się do prawidłowego rozwoju dziecka. Zmysły umożliwiają, bowiem zdobycie wiedzy na temat otaczającego świata, która z kolei warunkuje uświadomienie dziecku, jego własnych procesów poznania. Jest ono pełniejsze w momencie uaktywnienia i uwrażliwienia wszystkich zmysłów: słuchu, dotyku, wzroku, smaku, węchu oraz równowagi.

Dla zintegrowania tych dwóch światów niezwykle użyteczna okazała się sztuka. Dlatego trzeci rozdział jest rozważaniem na temat jak sztuka wpływa na rozwój dziecka. W nawiązaniu do wcześniej użytego wyrażenia Ja – Ty tutaj można by mówić o relacji Ja – To. Do pełnego wyjaśnienia tego zagadnienia przyczyniło się stanowisko Hansa Georga Gadamera, który twierdzi, że „zrozumienie tego, czym jest sztuka jest dla myślenia zadaniem”.5 Podejmując próbę rozwiązania tego zadania mówi on o trzech fenomenach: grze, symbolu oraz święcie. Jego zdaniem te elementy „tworzą antropologiczną bazę na­szego doświadczenia sztuki”.6 Pozwalają tym samym zrozumieć, dlaczego ludzie podejmują aktywności twórcze, oraz wytłumaczyć wpływ sztuki na rozwój jednostki.

Te trzy teoretyczne składniki pracy stały się fundamentem do założeń cyklu warsztatów pod tytułem Poczuj, co czujesz, skierowanego do dzieci i rodziców. Poprzez stwarzanie przestrzeni, która sprzyjała eksperymentowaniu, przekraczaniu granic własnych możliwości oraz przełamywaniu stereotypów, proces twórczy był sferą otwartą dla indywidualnych poszukiwań. Główne założenie projektu to kreowanie sytuacji, podczas których rodzic wraz z dzieckiem może współprzeżywać oraz współtworzyć, co pozwala na budowanie trwałej relacji, która oddziałuje na tożsamość dziecka. Ponadto aspekt współpracy rodziców z dziećmi wpływał na pielęgnowanie partnerskich relacji między nimi. Dodatkowo projekt zwracał uwagę na istotność integracji i pobudzania zmysłów, które przyczyniają się do prawidłowego rozwoju dziecka. Jednocześnie wykorzystanie technik arteterapeutycznych, takich jak muzykoterapia czy bajkoterapia, przyczyniło się do zrealizowania wcześniej założonych celów.

1 Mt 18,4 (wg. Pismo Święte, red. M. Peter, M. Wolniewicz, Poznań 2011).

2 Cyt. za: pl.wikipedia.org/wiki/William_Wordsworth, Tłum. S. Kryński.

3 E. Nęcka, Psychologia twórczości, Gdańsk 2005, s. 74.

4 S. I. Greenspan, Rozwój umysłu. Emocjonalne podstawy inteligencji, Poznań 2000, s. 306.

5 H. G. Gadamer, Aktualność piękna, Warszawa 1993, s. 11.

6 Ibidem, s. 29.